Oj dluzyl mi sie ten tydzien okropnie, dluzyl niemilosiernie ale na szczescie juz jutro KONIEC. Choc tej nudy nic nie zapowiadalo - nie, to nie nuda. To oczekiwanie. Jestem wcieleniem phrasal verba 'to look forward to'. Jutro koncze lekcje, zjadam lunch i spadam na lotnisko... Ale wczesniej skoncze niektore watki:

W Sobote mialem dzien wolny - i wybralem sie na lotnisko spotkac z przyjaciolka. Mirjam poznalem grajac w 'World of Warcraft', potem razem pracowalismy przy 'Azerothian Weekly'. Wpadla na weekend do Londynu (z Eindhoven to 6h samochodem) i sobote spedzilismy wloczac sie po sklepach. W trakcie tego wloczenia zawedrowalismy do sklepu Disneya. I tu swiat przypomnial mi, jakim jest malym miejscem: w centrum najbardziej zatloczonej ulicy miasta spotkalem kolege z pracy - z Warszawy, ktory w dodatku wpadl do Londynu tylko na jeden dzien. Zabawne nie? Dzien minal milo i o 21 pozegnalismy sie na stacji London Bridge.

Spojrzalem na rozklad jazdy - zadnego pociagu do Redhill? Patrze uwazniej - hmm.. wyglada na to, ze ostatni byl o 7. Przyznam, lekko zbladlem, bo nie usmiechalo mi sie zostawanie na noc w Londynie - glownie przez dodatkowe koszta, pewnie z 40 funtow. Postanowilem wiec przejechac metrem do Victoria Station, co wiazalo sie z przesiadka przy Westminster. Tam wreszcie dotarlo do mnie znaczenie nadawanych przez caly dzien komunikatow, ktore moj umysl ignorowal (bo mnie nie dotyczyly) - linie wiodace do Victoria na weekend zostaly wylaczone. Poniewaz w chwili kryzysu mozna ufac tylko wlasnym nogom, postanowilem przejsc do Victoria (jest to spory kawalek). Zeby bylo smieszniej, postanowilem isc skrotem. Tak, tak wszyscy wiemy, czym to sie zazwyczaj konczy. Nawet Kubus Puchatek. Oczywiscie troche sie pogubilem i musialem nadlozyc spoooro drogi (dla tych co znaja miasto - zamiast od Parlamentu isc Vicotria street, przeszedlem na ukos, wyszedlem na Vauxhall i dopiero wzdluz niej do stacji). Wieczorem boczne uliczki centrum miasta sa zupelnie opustoszale. Czasem przejedzie jakas taksowka, przejdzie jakis czlowiek z psem, lub grupka mlodych ludzi obladowanych puszkami z piwem. Tak czy siak, wreszcie - spocony - dotarlem do Victoria station. Na szczescie z tej stacji nie bylo problemow z pociagami, a troche sie tego obawialem - w koncu juz w zeszlym roku mialem dziwne przygody transportowe w tym miescie - i po 23 bylem z powrotem w Red Hill, a po kolejnych 20 minutach spaceru - na terenie szkoly.

Tu okazalo sie, jakie atrakcje mnie ominely. Otoz moi ulubieni rosjanie, na wycieczcce do Canterbury kupili sobie alkohol. Co dokladnie pili tego nie wie nikt - ale jedna dziewczyna byla w takim stanie, ze zastanawiano sie czy nie zabierac jej do szpitala. Zdemolowali tez troche sprzetu, zarzygali personel (dokladniej - Mikee przez godzine trzymal czyjas tam glowe nad kiblem). Slowem - bylo wiele radosci. Radosci bylo jeszcze wiecej, gdy dwa dni pozniej odjechali do domow.

Na ich miejsce (i innych dzieciakow - np. bardzo fajnych Turkow) przybyli glownie Niemcy, kilku Polakow i inne nacje. Ale te ostatnie dni byly dla mnie tylko odliczaniem. - Moja nowa klasa to niskolevelowcy (tzn. slabo znaja anglieski) i jacys tacy cisi, jakby na prochach. Jakos nie moge z nimi sie dogadac moze dlatego ze tez jakos za bardzo mi nie zalezy.

Ach, bylem tez na wycieczce do Greenwich. Bardzo ladne miejsce, ale to co warto tam odwiedzic to muzeum morza. Wizyta ta idealnie wpasowala sie w moja obecna lekture - 'The Terror' Dana Simmonsa. Ksiazka ta niejako sama wskoczyla mi do reki w londynskiej ksiegarni (nie wiem czy tylko ja tak mam, ze lubie lazic po ksiegarniach i tak troche na chybil trafil wybierac ksiazki). Kilka miesiecy temu przeczytalem dwie inne jego ksiazki - swietne, fantastyczno naukowe przerobienie 'Iliady' ('Ilium' i 'Olympos'). 'The Terror' to opowiesc o wyprawie dwoch statkow 'The Terror' i 'Erebusa' w polowie XIX wieku do Arktyki w poszukiwaniu polnocnego przejscia wokol Ameryki. Jak sie to czyta, czlowiekowi robi sie zimno i bialo przed oczami. Polecam! - a muzem ukazuje jak to bylo z tym zeglowaniem przez wieki. Swietny jest dzial dla dzieciakow, gdzie mozna sie pobawic roznymi busolami itp. poogladac modele okretow, zobaczyc slynne witraze Kompanii Baltyckiej. Wycieczka ta byla milym elementem mojego dluuugiego wtorku (3 zmiany i 2 dyzury posilkowe) po ktorym zwalilem sie do lozka i kiepawo spalem - wczasie biegania dzien wczesniej rozwalil mi sie but (firma Nike - raz naprawiany, jak mi go teraz nie wymienia to ich oszkaluje ;) ) i nadwyrezylem noge i troche mnie rwalo w nocy. Starosc nie radosc. Nastepnego dnia po lekcjach, dla poprawy humoru poszedlem do redhillskiego kina na Batmana raz jeszcze. Podobalo mi sie jeszcze bardziej niz za pierwszym razem. A kino nadzwyczaj mile - spodziewalem sie zwyklych krzesel poustawianych przed duzym telewizorem, a zostalem milo zaskoczony - kino male, troche ciasne, ale przyzwoite.

Dzis tylko jedna zmiana, jutro ostatnie lekcje - a potem wracam do domu. Dzieki za czytanie -choc mam wrazenie ze nieco wialo nuda- Juli i Klarze dzieki za pomoc przy wstawianiu notek i zdjec. Po powrocie do domu wszystkie zdjecia wrzuce na facebooka, ale zajrzycie tu za  jakis czas - moze cos ciekawego wydarzy sie w czasie mego powrotu do domu? Wtedy na pewno o tym napisze.

I tak, oficjalnie, rozpoczal sie ostatni tydzien! Bo na letniej szkole w Reigate tydzien zaczyna sie w czwartki, gdy dostaje sie plan na nadchodzace dni i planuje co zrobic z  czasem, takze tym wolnym. Ja gdy mam chwile dla siebie - a jest tych chwil calkiem sporo - zwykle czytam, ogladam filmy (kupilem sobie na wyprzedazy 9 plytowe wydanie 4 czesci 'Obcego', z tymi filmami zreszta tez mam mniej lub bardziej traumatyczne wspomnienia z dziecinstwa) oraz odsypiam zarwane noce.

Noce zarywane, jakzeby inaczej, przez ruskie trolle. Na przyklad wczoraj okolo polnocy pod moimi drzwiami (doslownie) miala miejsce ogromno klotnia miedzy nimi a ich group leaderka. Ale to nie wszystko - oni sa po prostu glupimi chamami, ktore uwazaja, ze jak sie ma 16 lat to  wszystko im wolno. Z drugiej strony - to idiotyczne ze strony i rodzicow i szkoly zeby ich wysylac na oboz, gdzie sa mniejsze dzieci. Ale te mniejsze dzieci tez nie wszystkie sa takie slodkie i fajne - choc bardziej w stylu urwisow z dziwnymi pomyslami niz napakowanych ruskich trolli. Na przyklad ktoregos dnia w budynkach pozawieszano karteczki z informacja: 'Nie wchodzic na dach. Kto wejdzie na dach zostanie odeslany do domu'. - dzien wczesniej naszla hiszpanow (chyba) ochota na wspinaczke. Ale sa tez ciekawsze kwiatki - przed wieczorna zmiana, przy rozpisce kto gdzie ma dyzur pojawil dopisek: 'upewnijcie sie, ze dzieczynki nie wchodza na pietro w domach chlopcow i odwrotnie. Doniesiono nam, ze widziano dziewczynki i chlopcow bioracych razem prysznic'. Ale praca jest tak naprawde latwa - moje klasy sa ok (choc duzo im brakuje do fajnosci klas z zeszlego roku), choc w ten weekend duza grupa dzieciakow ktore mialem w klasie od samego poczatku wyjezdza. Mowia, ze bylo bardzo fajnie, ale tesknia tez za rodzicami i domem...

Oczywiscie oprocz pracy w szkole sa jeszcze wycieczki. W mijajacym tygodniu bylem tylko na jednej - calodziennej do Londynu (w niedziele) - ale byla wykanczajaca. Ja i Rachel towarzyszylismy grupie znanych juz wam Kolumbijczykow. Do Londynu udalismy sie pociagiem, na ktory oczywiscie sie spoznilismy. Jak pamietacie moze, Kolumbijczycy sie nie spiesza. Z Victoria Station metrem przejechalismy do Muzeum Historii Naturalnej. Tu znowu odezwaly sie wspomnienia - w muzeum tym spedzilem owe 13 lat temu ze 3 godziny - wtedy bylo to naprawde robiace wrazenie miejsce, zwlaszcze ze Polsce takich nie bylo. Ale nawet teraz wystawy, interaktywne ekrany, szkielety dinozaurow czy model wieloryba w skali 1:1 robia wrazenie. Po muzem byl Harrods - ale tam ani nas, ani Rachel nie wpuscili -mielismy na sobie slynne, ohydne, pomaranczowe koszulki 'Staff'... Dzieciaki tez mialy problemy z wejsciem - musieli sie rozbic na 2-3 osobowe grupki i probowac przy roznych wejscach. W tym czasie ja i Rachel siedzielismy na pobliskim parapecie zewnetrznym przyciagajac spojrzenia przechodniow. Parapet ten bowiem naszpikowany byl kolcami (zeby wlasnie na nim nie siadac ani nie spac) - ale ja podlozylem plecak, a kolezanka ksiazke. Jednak z perspektywy przechodniow tych podkladek nie bylo widac, wygladalismy wiec, w naszych skaczacych do oczu t-shirtach jak uliczni fakirzy. Bylo wiele radosci.

Po Harrodsie przejechalismy do Picadilly - a stamtad na piechote na Oxford Street, zahaczajac o Hanley'sa, czyli mega wielki sklep z zabawkami. Nasz smyk to taki ubogi krewny tego molocha. Najlepsze w nim jest to, ze po sklepie chodza pracownicy i prezentuja rozne zabawki, czy tez raczej promuja. Takze dzieciaki, nawet jak nic nie kupia, moga sie pobawic.

Na Oxford Street wycieczka dostala godzine czasu wolnego. Ale to wcale nie oznaczalo czasu wolnego dla mnie - poniewaz znowu bylem wyznaczony do opieki nad Lorenzo. Tu maly wtret wyjasniajacy. O tym chlopcu juz pisalem, ale na swoj sposob jest na prawde zadziwiajacy. Tak jak jego rodzice, ktorzy wyslali 9 latka bez stalej opieki na oboz gdzie jest jednym z najmlodszych (i nielicznych) dzieci. Ale jak na zyjacego we wlasnym swiecie 9 latka jest bardzo zaradny. Na przyklad na Oxford st. chcial isc do ksiegarni. Tam wybral sobie jakas mala ksiazke (nawet nie wiem co to bylo, chyba 100 najlepszych przeklensw angielskich). Po wyjsciu z ksiegarni i przejsciu jakis 200 metrow stwierdzil, ze jednak tej ksiazki nie chce - wrocil wiec do ksiegarni i ksiazke zwrocil. Za odzyskane pieniadze postanowil kupic sobie CD. Poszlismy wiec do HMV - tam sam sie zapytal sprzedawczyni o plyte (zespol Mana), ale niestety okazalo sie, ze i tak mial za malo pieniedzy. Udalismy sie wiec do sasiedniego sklepu z pamiatkami - tam postanowil kupic sobie koszulke z 'I love london' - i sam spytal o rozmiar dla siebie. Niezle nie? Potem zebralismy nasza grupe (tylko 15 minut spoznienia), ktora potem wedrujac korytarzami metra nieco sie pogubila, spoznilismy na pociag powrotny ale na obiad i tak wrocilismy. Wycieczkowicze byli bardzo zadowoleni - ja i Rachel - wykonczeni.

Reszta tygodnia minela luzacko - za to jutro mam 3 zmiany... Ale juz w sobote zobacze sie z moja dobra przyjaciolka, ktora odwiedza Londyn, a potem ostatni tydzien! Yupiii!

I jeszcze ciekawostka - czy kiedykowliek byscie pomysleli o pokrzywie jako roslinie egzotycznej? Dla Kolumbijczykow, a nawet dla ich australijskiej opiekunki pokrzywy byly nieprzyjemnym odkryciem. Ktore zaraz wykorzystali wpychajac sie nawzajem w krzaki.

Polowa pobytu tutaj juz za mna! Jeszcze tylko 2 tygodnie - czyli z gorki. Choc zbiegajac z gorki najlatwiej sie wywalic, albo ktos moze kogos popchnac na ukryta w trawie rozbita butelke i ktos moze miec blizne na nodze do konca zycia. Ale, o moim dziecinstwie bedzie troche potem. Najpierw - jak to juz sie stalo tradycja tych wakacyjnych blogow - WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO dla mojego wspanialego Taty, ktory to wczoraj swietowal.

Te kilka ostatnich dni uplynelo pod znakiem wycieczek. We czwartek, po lekcjach (o ktorych tez potem) udalismy sie na wycieczke - niespodzianke. Niespodzianke dlatego, ze wlasciwie do srody wieczor nie bylo wiadomo gdzie jedziemy. Pierwotnie mial to byc park 'Birdworld' - taka ptaszarnia, ale wszyscy, ktorzy byli tu w zeszlym roku pamietali jaka to byla porazka. Dlatego postanowiono to zmienic - i wybor padl na Windsor. I musze stwierdzic, ze byl to wybor doskonaly.

Windsor robi niesamowite wrazenie - nie wtapia sie, tak jak londynska Tower, w miasto tylko dumnie tkwi na wzgorzu, jak to potezne zamki powinny. Okolony jest zielonymi lakami i polami. A nad nim majestatycznie unosza sie zmierzajace na Heathrow gigantyczne odrzutowce. Serio - to pierwsza rzecz, jaka rzuca sie w oczy w Windsorze (moze nawet bardziej niz zamek). Wysiadasz z autokaru - a kilkaset metrow nad glowa przelatuje ci jumbo jet. Obok jest tez miniatura London Eye, czyli wolno-obrotowy diabelski mlyn, ale te atrakcje sobie darowalem. W Windsorze bylem prywatnie (tzn. tylko skorzystalem z podwozki autokarem), tak wiec za wstep do zamku musialem zaplacic prawie 15 funtow. Pogoda byla piekna - wiaterek, slonce (no i te nisko latajace odrzutowce). W Windsorze po raz pierwszy poczulem tez oddech historii - w niesamowitej kaplicy sw.Jerzego, w podlodze jest plyta 'tu spoczywaja szczatki Jane Seymour i Henryka VIII'. To chyba najslynnejszy monarcha tej wyspy i mimowolnie czlowiek lapie sie na glebokiej i dotykajcej glebi duszy refleksji: 'Holy shit!'.

Oprocz tego w Windsorze mozna zobaczyc krolewskie apartamenty, zbrojownie (w tym miecz wyzej wspomnianego krola - nic nadzwyczajnego) itp - ladne, ale ma sie wrazenie, ze juz to wszystko sie widzialo w X innych zamkach. Oczywiscie to wrazenie sie zmienia, kiedy czlowiek sobie uswiadamia ze zamek ten wciaz jest w uzyciu. W sali balowej zamontowany jest wielki telewizor, ktory pokazuje urywki z roznych uroczystosci (glownie rodzinnych) - wtedy chodzenie i ogladanie nabiera zupelnie innego wymiaru. Po obejrzeniu zamku (darowlem sobie Queen Mary's Dollhouse, cokolwiek to jest - kolejka byla za dluga) - poszedlem jeszcze na slynny Long Walk (jest na zdjeciach) - czyli baaardzo dluga droga prowadzaca do zamku. Tu takze spokoj zagluszaja samoloty - ich ogromne cienie raz po raz przemykaja po zielonej trawie. Tam przydarzyla sie znamienna historia - poprosilem pare przechodniow o zrobienie mi zdjecia. Ci - konsternacja, widac ze nie do konca rozumieja o co chodzi. Dziewczyna mowi po polsku do chlopka 'to moze ty...'. Odetchneli z ulga jak przeszedlem na polski. On jest tu na stale, ona na wakacje. Ale nadal uwazam to za bardzo dziwne, ze mieszkajacy w obcym kraju czlowiek tak sie peszy jak sie do niego mowi w jezyku obcym...

Piatek byl dniem pozegnan. Francuzi, wlosi, polacy - wracaja do domu. A ci, ktorzy chodzili na moje i Johna zajecia maja super pamiatke. Razem z Johnem wpadlismy na pomysl zrobienia fanzinowatego pisemka, ktore zbieraloby ich prace z 2 tygodni w formie gazetki. John spedzil godziny skanujac i obrabijajc w photoshopie prace. Ja - nie majac wlasnego kompa - pomagalem glownie koncepcyjnie, no i nadzorujac prace uczniow. W gazetce znalazly sie np. uczniowskie pomysly na superbohaterow, grupy muzyczne, itp itd. Byli zachwyceni. Teraz, gdy przyjada nowi uczniowie i powstana nowe klasy, nasze dzieciaki beda rozczarowane ;). Juz teraz za nami chodza zeby mogli byc u nas w klasach. ha! Ale te dzieciaki sa bardzo fajne. Nie to co rosjanie. Z kazdym dniem moja opinia na ich temat sie potwierdza - moze nieslusznie, bo w koncu to tylko rozpuszczone dzieciaki w koszulkach od Armaniego. Jednostki potrafia byc fajne - np. wczoraj odbyla sie cross dress disco (przebiera sie za plec przeciwna) - kilku rosjan wzielo w tym udzial, choc najlepiej (jak przy wszystkich zabawach) - bawli sie ...Niemcy. Tak samo jak na konkursie talentow (wygral niemiecki pianista - naprawde super gral).

A dzis - niespodziewanie - mialem dzien wolny. Jakos tak sobie z przyzwyczajenia zalozylem, ze wolna bede mial niedziele. Ale okazalo sie, ze jednak sobote. Mialem wiec maly zgryz - czy jechac do Oxfordu razem ze wszystkimi, czy jednak wybrac sie do Londynu. Wybralem Oxford. I pojscie do kina. Oxford jakos nigdy nie mial dla mnie tej magii, co stolica Anglii. Ot miasto, ktore slynie ze swego uniwersytetu (wiem teraz pewnie pare osob chce mnie zabic za to bluznierstwo, ale co tam). Ostatnio bylem tam 13 lat temu i jedyne co pamietalem to to, ze kupilem sobie RPG 'Gwiezdne Wojny' (ach jeszcze ta niebieskookladkowa edycja d6). A co do kina...

Dziecieciem bedac wybralem sie z mama i siostra do teatru. Nie mam pojecia co to bylo za przedstawienie - pamietam, ze po drodze mama (wspaniala mama bedac) kupila mi komiks o Batmanie. Byl to slynny 'Zabojczy zart' - komiks absolutnie nie dla 12 letniego (chyba) chlopca, ktory uznawany jest za jedna z najlepszych historii o Mrocznym Rycerzu. Komiks, ktory ocalal z dobroczynnej hekatomby, ktora mojej kolekcji komiksow swego  czasu zgotowala moja starsza siostra. Caly czas go mam. To mroczna historia, niejednoznaczna i niepokojaca.

Dla tych, ktorzy nie maja ochoty czytac dalej powiem krotko - nowy film o Batmanie jest absolutnie wspanialy. Jeszcze lepszy od 'Batman Begins'. Znowu Joker kradnie nieco slawy Batmanowi (poprzednio byl to Nicholson - teraz Ledger), ale w koncy wszyscy kochaja klaunow, a nietoperze zyja w cieniach. Ledger jako Joker jest niesamowity i tylko dla niego warto poswiecic te ponad 2 godziny. Konfrontacje - zwlaszcza te psychologiczne pomiedzy Batmanem i Jokerem sa tak samo emocjonujace jak sceny akcji. Ale sama historia tez jest warta uwagi - poplatana, ponura i pesymistyczna - pozostawia widza z dosc niewesola wizja ludzkiej natury - nawet jesli czlowiek nie robi czegos zlego, to tylko dlatego ze sie boi... Na pewno jeszcze nie raz go obejrze - dla pojedynczych scen, ktorych tu na razie nie wspomne, zeby nie psuc wam zabawy. Premiera w Polsce 08.08.08 - ja sie po powrocie wybirem, kto chce isc ze mna?

Kino w Oxfordzie to taki premierowy moloch na 800 miesc- pewnie moze tez sluzyc jako teatr. Ale dzwiek, ekran czy fotele sa lepsze np. w multkinie w Zlotych Tarasach. Co ciekawe reklamy przed seasem to glownie alkohole i platki sniadaniowe dla dzieci. Troche dziwny mix, ale kto wie, moze warto sprobowac jak smakuja platki kellog's z piwem? Poniewaz spoznilem sie na zbiorke, do Reigate musialem wrocic sam - pociag to ponad 20 funtow! No coz, nadal uwazam, ze bylo warto. A droga powrotna minela na przysluchiwaniu sie rozmowom dwoch kiboli. Tzn. tak wygladali - jak angliescy kibole. Okolo 30, czerwone od slonca, lekko pulchnawe twarze. Wiekszosc czesc podrozy spali (a jechali do samego Red Hill). A potem ich rozmowy toczyly sie wokol tego co sie chce komu robic, czy warto isc do toalety juz teraz, czy jeszcze poczekac i kto co zrobil/zrobi. Dzieki Bogu, mialem sluchawki na uszach i wiekszej czesci nie slyszalem.

Jutro zaczyna sie kolejny tydzien pracy - jade z ktoras grupa do Londynu (Madem Tussauds albo London Dungeon) a potem byle do konca kolejnego tygodnia....

tymczasem.....
Gdy sterany pracą nauczyciel śpi, rozlega się chichot dobiegający gdzieś z ostępów Europy Środkowej:

HAHAH to ja- Sister-haker-Cleo!
I wstawię teraz parę zdjęć, bo jestem Panią Hasła i Loginu! (ale opisy Br@ wstawi 'pewnie, jak wróci' - to był cytat)



"